Ona: Natomiast ja swój pierwszy film – chyba Atak Klonów – widziałam jako góra dziesięciolatka, w starym Domu Kultury, w mojej rodzinnej miejscowości. Uradowani tatusiowie zabrali mnie i kolegę na film z napisami! Cóż – byliśmy pretekstem. Nie podobało mi się, nie nadążałam czytać i po góra trzydziestu minutach odpuściłam.

Ona: Mimo tego, nasze domowe seanse Gwiezdnych Wojen kończą się fiaskiem niemal za każdym razem. Możliwe, że z pomocą Chili.tv i po dobrym wstępie w postaci Łotra 1. coś w tym temacie ruszy.

Ona: Mając trochę czasu w podróży na święta do rodziny, odpaliliśmy film w autobusie i przy okazji uratował – przynajmniej mnie- od zaśnięcia i zanudzenia się na śmierć...

Ona: Czyli dla wiedzący, co i jak – cofamy się z historią do czasów sprzed Gwiazdy Śmierci. Gwiezdne Wojny mają to do siebie, że są bardzo rozbudowane fabularnie, pomieszane i kręcone zdecydowanie nie po kolei. Przez, co za każdym razem gdy wracamy do którejś części mam wrażenie, że nic nie wiem, a później powoli kawałek po kawałku układają mi się niczym puzzle.

Ona: Kluczowe pytanie...

Ona: I zapewne miał lub będzie miał podobne wrażenie do mnie – rozsypane puzzle! Choć może właśnie dzięki tej produkcji polubi ich układanie. Pozostając w tematyce puzzli jako takich, Star Wars to taka wersja z 1000 elementów. Każdy pojedynczo niczym nie zachwyca, ale w całości...😏

Ona: A właściwie to brały udział same nam nieznane... W tym – co ciekawe – postaci wygenerowane cyfrowo ze starych epizodów, które miały kwestie spójne z filmem – majstersztyk! Nie widać różnicy pomiędzy aktorami żywymi i duchem i ciałem, a tymi wklejonymi w kadr.

Ona: Efekty specjalne na wysokim poziomie.

Ona: Warto, choć tylko dla miłośników gatunku bądź osób poszukujących jeszcze swojego – że tak to ujmę, gustu filmowego. Dla pozostałych – raczej ciekawostka.