Ona: Uwaga, uwaga! Dobiliśmy do celu. W końcu. Nareszcie. Amen.

Ona: Tarapaty kiepskiej gry aktorskiej. Ekhem.

Ona: W końcu jakiś Turner-Swan musi być na ekranie, skoro Orlando i Keira pożegnali się z ekranem w serii już jakiś czas temu.

Ona: Znane twarze skutecznie wbijają widza w historię z poprzednich części. Jest to o tyle istotne, aby znać poprzednie, bo ta część nie nawołuję jedynie do tych nieznanych faktów z młodości Sparrowa, ale również tych już znanych. Stąd zachęcamy w tym miejscu do zapoznania się z recenzjami poprzednich części (klik!) oraz do obejrzenia ich na Chili.tv

Ona: Kiepską.

Ona: Za to ja osobiście niechętnie poszłam. Roiło mi się w głowie od myśli o odgrzewanym kotlecie. Wizja kolejnej mało udanej części wisiała nade mną niczym gilotyna nad Sparrowem... Wolałam zostać pod kołderką.

Ona: Przydałoby się odrobinę więcej umiejętności aktorskich głównego bohatera – Sparrowa. Nie wiem co się dzieje z Deppem, ale ostatnio grać nie potrafi.

Ona: Jestem niestety mniej przychylna tej części. Nie wniosła nic odkrywczego, a przypływ piątej części nie przyniósł żadnego

najmniejszego zaskoczenia! Kolejna zmiana reżysera – wyszła na + w porównaniu do części czwartej, natomiast ich świeże spojrzenie było niczym woń śniętej ryby. Mówię jak jest... Można obejrzeć. Wybrać się do kina i przesiedzieć, ale nie spodziewać się niczego wow. Efekty na wysokim poziomie. Kilka ciekawostek z przeszłości Jacka. Zakończenie kilku wątków, które pozostawały od 2011 roku w zawieszeniu. Byłoby to idealne zakończenie całości – po co dalej brnąć w historię, która umiera przez powieszenie, ale nie... Scena po napisach zapowiada kolejne części. Szczerze? Ludzi na seansie było wielu. Nikt nie wyszedł przed czasem, ale jakoś nikt też nie śmiał się w głos i podejrzewam, że gdzieś to się wszystko minęło z oczekiwaniami. Średniak. Obejrzeć z ciekawości i zapomnieć aż do części szóstej. Ahoj! (oby to było ostatnie moje ahoj na dłuuuższy czas...)

Ona: I zdecydowanie nie podołał.

Ona: Do tego stopnia, że odechciewa się dygresować w jakikolwiek sposób, bo nie ma czego opisywać. Zupełnie inna koncepcja – ogólny chaos. Byłam rozczarowana. Mój miłośnik kina pirackiego – On – zażenowany przez połowę seansu. Ja – cóż, zawiedziona. Historia nie była zła, naprawdę. W moim guście! Syreny. Mity. Itp. Itd. Ale wszystko nie tak...

Ona: Mocne, ale zasadne słowa.

Ona: O, właśnie uśmiechnęłam się po raz pierwszy podczas Piraci z Karaibów na nieznanych wodach.

Ona: Sama koncepcja pułapki na krańcu świata oraz całokształt scen z szalonym Jackiem Sparrowem przez swoją dziwność – plus!

Ona: Tutaj to mnie trochę kupili... Wprowadzając wątek mitologiczny – Calypso. Ogólnie jeżeli o fabułę chodzi to tak się składa, że jest to póki co jedyna odsłona Piratów, której z czystym sumieniem poddałam się i która potrafiła zaciekawić niemal od początku, a już na pewno po sam koniec sceny po napisach. Opcja obejrzenia oraz zatrzymania filmu na zawsze bez niepotrzebnych abonamentów, zupełnie legalnie – a warto wspierać takie opcje – o tu -> Chili.tv)

Ona: Niby opiera się to wszystko na tej ich miłości, a jednak gdzieś obok tego wątku. W końcu! Przez to jest zdecydowanie więcej czasu na inne, ciekawe sceny. Oczywiście nie mogło zabraknąć gagów z udziałem Sparrowa, choć te akurat nie kłóciły się z całością. Wyjątkowo.

Ona: Pobieżnie...

Ona: Choć znów trochę po łebkach... wprowadzono kilka nowych wątków i nie wyczerpano tematów. Marnie rozwinęli motyw Calypso.

Ona: Tak jest Kapitanie!

Ona: Powoli się już przyzwyczajam przy trzeciej części do klimatu tego uniwersum. Szabelki, gagi, absurdalne rozwiązania, efekty itp.itd. - rozumiem, że to kino specyficzne. Mój ON po prostu uwielbia takie klimaty – morze, szanty i statki, więc z miłości można uznać ten film za udaną opcję na wieczór we dwoje- Tak moje Panie, a później druga połówka musi iść z Wami na coś dla Was. To się nazywa Kompromis 💙😙

film obejrzany dzięki

Skoro powiedziało się "A" (klik!), trzeba powiedzieć "B"! Zapraszamy do szybkiej niczym Czarna Perła recenzji, drugiej odsłony przygód Jacka Sparrowa. Film "Piraci z Karaibów: Skrzynia umarlaka" (ang. Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest / 2006 r / reż. Gore Verbinski) przenosi nas ponownie do czasów nieustraszonych korsarzy i wielkich morskich okrętów. Niedługo po tym jak Jack (Johnny Depp) odzyskuje swoją największą miłość czyli statek Czarna Perła, a Will Turner (Orlando Bloom) planuje swą największą miłość, czyli Elizabeth Swann (Keira Knightley) poślubić, zaczynają się dziać wokoło nich dziwne rzeczy. Will i Elizabeth popadają w tarapaty prawne, natomiast dzielny kapitan Sparrow jest ścigany przez jednego ze swoich dawnych wrogów- Davy'ego Jones'a. Okazuje się, że oba z pozoru nie mające ze sobą nic wspólnego wydarzenia łączą losy naszych bohaterów.

Ona: Ponownie, co wcale nie przypada do gustu ani Sparrowowi ani reszcie pirackiej ferajny.

Ona: Bo gdyby nie on jeden to cały ten film byłby zwykłym machaniem szabelkami.

Ona: A ja i owszem. Jak to zwykle bywa przy sukcesie filmowej produkcji, producenci chcąc nachapać się jeszcze więcej wymyślają dalsze ciągi... i inne takie. W tym przypadku wiążę się to z popłynięciem w świat totalnej fantastyki i to na średnim poziomie niestety. Cała historia średnio jest w ogóle wyjaśniona, raczej po łepkach przez co nie do końca wiemy jak w ogóle funkcjonuje ten cały Davy Jones. Skrzynia, bijące serce, on żyjący z ekipą jemu podobnych umarlaków na dnie oceanu... Szmery bajery i żadnej treści w treści. Pomysł – ok, ktoś miał fantazję, ale realizacja? Postawiono na mało zabawne, przerysowane i wyglądające zza każdego rogu efekty specjalne i gagi.

Ona: No tak... hip hip hura... jeszcze CAŁE dwie części + premiera.

film obejrzany dzięki uprzejmości

Sup

ON: Och, jak możesz! Nigdy za wiele pirackiej przygody!!

ON: Ależ ten czas szybko nomen omen… płynie! Miałem wrażenie, że dopiero co cała historia wystartowała, a tu proszę – minęło prawie półtorej dekady. Nie pozostało nic innego jak przekonanie się na własne oczy jak starzeje się pierwsza część Piratów z Karaibów!

ON: Moja głęboko skrywana piracka dusza już zaciera ręce na tą fantastyczną podróż! Dzięki Ci ChilliTV <3

Piraci z Karaibów: Klątwa Czarnej Perły (ang. Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl/ 2003 / reż. Gore Verbinski) to pierwsza część kultowej już serii spod pirackiej flagi.

ON: Spod Pirackiej Bandery kochanie 😏

ON: Jak można było Jacka Sparrowa wymienić na samym końcu? Postać nietuzinkowa pod każdym względem, pirat jakiego ze świecą szukać – zawadiaka, w każdym calu! Świetna stylówka, cięty język, dobre serce i dar do wpadania w tarapaty. Podczas seansu miałem wrażenie, że jest go na ekranie za mało.

ON: To ogromny plus, zwłaszcza że to cecha nieczęsto spotykana w przygodówkach. A już w takich z mocną domieszką fantasy jest spotykana raz od wielkiego święta!

ON: O no to dla mnie na przykład!

ON: Trzeba jednak przyznać, że te 14 lat temu „Klątwa Czarnej Perły” dała mocny powiew świeżości. Pokazała film przygodowy w zupełnie nowej formie, która trafiła w gusta wielu odbiorców. Mam nadzieję, że piracka brać ukryta pod płaszczem współczesności ma się dobrze i czeka z niecierpliwością tak jak ja, na premierę „Zemsty Salazara” 😏