ON: W sumie to nawet trochę przyklaskiwałem temu pomysłowi, ponieważ spotkałem się z wieloma komentarzami na temat tego filmu w internecie. Aż dziw bierze, że taki gniot miał taki rozgłos.

ON: Nie można było tego lepiej ująć.

ON: Takie rozwiązanie byłoby wyzwoleniem dla widza.

ON: Nie mam pojęcia, o co chodziło w tym filmie. Odniosłem wrażenie, że skierowany jest do pewnej wąskiej grupy odbiorców. Do tych zadufanych w sobie, gardzących zwykłymi ludźmi krytyków artystycznych, którzy w swojej nieomylności potrafią dostrzec sztukę nawet w - z całym szacunkiem - „gównie”. Sęk w tym, że w tym filmie banał gonił banał, a teksty były żywcem wyjęte ze złotych myśli lub pamiętniczka nastolatki.

ON: Muszę jeszcze napisać coś co mnie drażni. Film całkowicie o niczym jest przez wielu znawców i krytyków oceniany wyżej niż filmy, które może nie były wybitne, ale na pewno fabułą i montażem biły „Song to song” na głowę np. Dzień Niepodległości: Odrodzenie Nie wiem z czego to się bierze...

ON: Nie znałem nawet człowieka!

ON: A tych państwa znam doskonale! :)

ON: Trzymać Ciebie? To ja muszę walczyć ze sobą, aby nie wyjechać z jakimś rozbudowanym politycznym monologiem!

ON: Obraz młodego człowieka współczesnych czasów. Uczciwa, nieco wycofana osoba, bez znajomości, ale z dużym potencjałem męczy się w pracy bez perspektyw...

ON: Właściwie to bez znajomości i nieco farta nawet nie zostałaby zauważona Pełna zaangażowania, konsekwencji i we wsparciu rodziny i przyjaciół wyrusza więc odmienić swoje życie i wpada jak śliwka w kompot, a może raczej jak telegram w morze obserwowanych na każdym kroku emotikon.

ON: Momentami aż mi się nóż w kieszeni otwierał. Nie chcę wchodzić w treść filmu, aby nie zarzucano mi spoilerów, ale napisać muszę chociaż to – film ma zadanie pokazać jak dobrą rzeczą jest inwigilacja nasz wszystkich. Naturalnie kojarzyło mi się to ze światem Orwella, tyle że z rozwiniętą technologią. Przekaz moim zdaniem bardzo niebezpieczny, który bez refleksji może podłapać wiele osób. Pamiętajmy, że powinniśmy żyć w świecie gdzie rządzi hasło „Moja wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się wolność drugiego człowieka”. Wolnością jest także prywatność, której nie możemy pozwolić sobie odebrać – nawet w imię na pozór pięknych idei.

ON: Z tego względu mam właśnie ogromny dylemat. Z jednej strony treść filmu z którą się całkowicie nie zgadzam i forma przekazu jest dla mnie nie do zaakceptowania. Z drugiej strony… To była naprawdę solidna produkcja! Aktorsko zagrana świetnie! Pokazanie Circle jako firmy, otoczki wokół, pracowników i tego jak wpływa na świat – ukłony dla twórców! Niewiele jest rzeczy, do których mogę się doczepić pod kątem montażu.

Ona: Sielankowe życie dwójki młodych ludzi przerywa dziwaczna wizyta w rodzinnym domu dziewczyny. Z pozoru zwykły film, dziwnie określony mianem horroru, aż okazuje się, że... wcale nie jest to przypadkowe.

Pokazał nam, że kwestia rasizmu zostanie odmieniona w tegorocznej produkcji przez wszystkie możliwe przypadki. Tak bardzo się bałem, że będzie to jedna wielka propagandowa papka pokazująca jak źle traktowani są czarnoskórzy przez białych. W myślach już byłem gotowy na inwektywy o ksenofobii i faszyzmie.

Ona: Nie miałam ani trochę podobnych obaw. Właściwie, to ze zwiastunów bardziej zapadł mi w pamięć inny motyw – ten psychologiczny i niemal abstrakcyjny niż to, że Get Out będzie kolejnym filmem z wątkiem o walce z rasizmem. I tak też było. Uciekaj! To głównie film psychologiczny, odzierający w każdym calu zbrodnie z motywów związanych z odcieniem skóry.

Ona: Żyjący na małej wiosce, w hermetycznej społeczności białych ludzi.

Ona: Słów kilka o tym otoczeniu... Każdy (!) uczestnik zorganizowanego przez rodziców Rose przyjęcia wręcz uwielbia ciemnoskórych. Są tacy umięśnieni, tacy przystojni i utalentowani. Chris im większą fascynacją jest otaczany tym czuje się mniej pewnie. I słusznie, gdyż wszystkie te uśmieszki pełne pozornej serdeczności, są zapowiedzią totalnej huśtawki emocji!

Ona: Ot, taka rodzinna pasja, przekazywana z pokolenia na pokolenie... pamiętajcie i nie dajcie się zwieźć, w tej produkcji nic nie jest takie na jakie wygląda.

Ona: Jak dla mnie obrót spraw był... kapitalny. Siedziałam jak zaklęta na tym seansie i chłonęłam każdą scenę. Rzadko mi się to zdarza, zwykle gdzieś w pod koniec już wiem co jak i kto. Tutaj – przyznam się szczerze, zakończenie wbiło mnie w fotel. Pomimo wszechogarniającego od niemal początku przeświadczenia gdzieś z tyłu głowy, że będzie to film inny w pozytywnym sensie, niestereotypowy nie byłam w stanie określić dlaczego. Okazało, się że reżyser wpadł na pomysł godny niemal socjopaty! Gdy już zaczynasz wierzyć bohaterom, widzisz w nich niewinność... Wszystko wywraca się do góry nogami. Piękny, oryginalny pomysł! Było kilka skojarzeń m.in. Z opisywanym już u nas "Lekarstwem na życie", w podobnej tematyce, ale mimo wszystko – nowość w stu procentach.

Ona: I dorosłego.

Ona: I takie z dreszczykiem emocji. Choć nie jest to horror. Thriller, dreszczowiec – ok, ale nie horror. Ja podskoczyłam w fotelu raz jeden jedyny.